 |
Totus Tuus - miesięcznik
07.01.2009
SPIS TREŚCI
3 Słowo do czytelników – ks. prałat Marco Fibbi
4 Papieskie wizyty w rzymskiej szopce – Domitia Caramazza
6 Cnoty: Posłuszeństwo – Wojciech Giertych OP
8 Za przykładem Jezusa – Jan Paweł II
9 Był posłuszny Bogu aż do końca – Gianfranco Grieco OFM
10 Posłuszni woli Bożej – Benedykt XVI
11 Gwardia papieska – sekret służby – Aleksandra Zapotoczny
14 Historia Karola – Jan Paweł II – Testament
16 Jan Paweł II i święci – Ojciec Marmion – posłuszny Chrystusowi – Michèle Smits
18 Głos z Karmelu – karmelitanki bose
20 Świadectwa
23 Listy do postulatora
24 Zaproszenie do modlitwy – s. Maria Rosa Lo Proto OP
26 Intencje modlitewne
Słowo do czytelników
Śledząc 27 lat pontyfikatu Jana Pawła II za pośrednictwem listów do kapłanów na Wielki Czwartek, można zrozumieć, jak papież ten był zakochany w powołaniu Chrystusowym i jak pragnął przekazać tę łaskę wszystkim współbraciom w posłudze. Dokonujemy tego przeglądu, opierając się na zbiorze pod redakcją ks. Leonardo Sapienzy Największa miłość – Jan Paweł II do kapłanów. Listy te są prawdziwymi i właściwymi wyrazami zaufania ojca do swych synów czy – mówiąc lepiej – pasterza do swych współpracowników. „Dla was jestem biskupem, z wami jestem kapłanem” – mówi Papież w pierwszym „Liście do kapłanów” na Wielki Czwartek 1979 r., parafrazując słynne zdanie św. Augustyna. W tym dniu Wielkiego Tygodnia w czasie Mszy Krzyżma, którą każdy biskup odprawia w swej katedrze, wszyscy kapłani są wezwani do odnowienia przyrzeczeń składanych w dniu własnych święceń; jest to dzień pamiętny, w którym Chrystus ogłasza swoje kapłaństwo apostołom, a podczas następującej później celebry „In Cena Domini” dokonuje się na nowo ustanowienie Eucharystii.
„Dzień miłości Chrystusa, posuniętej aż do końca” jest korzeniem zobowiązania się do ofiary z samych siebie, oddając się całkowicie do dyspozycji innych w posłuszeństwie własnemu biskupowi, w „postaci eucharystycznej”, do której kapłan jest powołany w życiu. Pisał o tym w swym ostatnim liście z 2005 r., skierowanym do kapłanów z Polikliniki Gemelli, gdzie przebywał na leczeniu, na kilka tygodni przed ostatecznym odejściem do Chrystusa w chwili śmierci. 26 poprzednich listów przynosi także oryginalne określenia posługi kapłanów, wezwanych do bycia „artystami duszpasterstwa” przez naśladowanie wielkich postaci kapłańskich jak Proboszcz z Ars lub św. Jan Bosko (1979). Papież podejmuje w listach także pewien, często ukrywany, aspekt, jakim jest znaczenie kobiety w życiu kapłana: „Iluż z nas także i powołanie do kapłaństwa zawdzięcza swoim rodzonym
matkom!” – napisał Jan Paweł II w 1995 r. Przywołuje tutaj „geniusz kobiecy”, który kobiety, jako matki i siostry, mogą ofiarować posłudze kapłanów, powołanych do wyrażania się w służbie ludowi Bożemu, zapewniając „udział wszystkich mężczyzn i kobiet w potrójnej – proroczej, kapłańskiej i królewskiej – misji Chrystusa”.
Jan Paweł II w owych listach łączy oryginalność i świeżość z ufnością, gdy mówi o swym życiu kapłańskim: w roku swego jubileuszu kapłańskiego „ze wzruszeniem przenosiłem się w duchu do tego miejsca w katedrze wawelskiej, w którym dane mi było odprawić pierwszą Mszę Świętą, nazajutrz po święceniach”. W tym samym liście z 1997 r. odniósł się także do książki Dar i tajemnica, będącej cennym świadectwem jego doświadczenia kapłańskiego. A w Roku Wielkiego Jubileuszu 2000 list został podpisany w Wieczerniku Jerozolimskim, do którego Papież przybył jako pielgrzym. „Właśnie z tego miejsca pragnę przekazać wam list, z jakim rokrocznie od ponad dwudziestu lat zwracam się do was w Wielki Czwartek, a więc w dniu Eucharystii, który w bardzo szczególnym sensie jest «naszym» dniem”. Papież myśli tam o wszystkich kapłanach „żyjących w wielu różnych częściach świata, widzę tysiące waszych twarzy, kapłanów młodszych i posuniętych w latach (...). We wszystkich pragnę uczcić ów wizerunek Chrystusa, który otrzymaliście wraz ze święceniami, owo niezatarte «znamię», które wyróżnia każdego z was. Jest ono znakiem szczególnej miłości, której doświadcza każdy kapłan i na którą może zawsze liczyć, aby iść dalej z radością albo żeby z nowym entuzjazmem rozpocząć wszystko jeszcze raz, dążąc do coraz większej wierności”. Wieczernik, miejsce zapowiedzi Chrystusowej ofiary na krzyżu i słów, które każdy kapłan powtarza w czasie sprawowania Eucharystii: „bierzcie i jedzcie”. Wracając do ostatniego „Listu do kapłanów” z 2005 r., Jan Paweł II proponuje w nim bardzo głębokie uzasadnienie całkowitego oddania siebie, o jakie Chrystus prosi swych apostołów i które Papież przedstawia jako osobiste świadectwo wszystkim kapłanom: „W pewnym sensie kapłan powinien uczyć się wypowiadać je również w odniesieniu do siebie, w prawdzie i z wielkodusznością: «bierzcie i jedzcie». Jego życie bowiem ma sens, jeśli potrafi on uczynić z siebie dar, oddając się do dyspozycji wspólnoty, służąc każdemu, kto jest w potrzebie. Tego właśnie oczekiwał od swoich apostołów Jezus, co podkreśla ewangelista Jan, opowiadając o umyciu nóg. Tego też oczekuje od kapłana Lud Boży. Jeśli dobrze się zastanowić, posłuszeństwo, do którego kapłan zobowiązał się w dniu święceń i które na nowo potwierdza podczas Mszy św. Krzyżma, nabiera blasku w takim odniesieniu do Eucharystii. Kierując się posłuszeństwem z miłości, rezygnując nawet z uprawnionych przestrzeni wolności,
gdy przyjmuje autorytatywne rozeznanie biskupów, kapłan realizuje w swoim ciele owo «bierzcie i jedzcie», przez które Chrystus podczas Ostatniej Wieczerzy powierzył siebie samego Kościołowi”.
ks. prałat Marco Fibbi,
Dyrektor Biura ds. Środków Społecznego Przekazu,
diecezja rzymska
|
|
|
©2003 Fundacja OPOKA